Tekstovi i poezija

  Soneti o Tisi, moruni i šutnji U današnjem književnom prilogu donosimo izbor iz poezije Milovana Mikovića (1947–2021), jednog od najznačajnijih kulturnih stvaralaca našeg grada, pesnika, esejiste, romanopisca, antologičara, urednika i dugogodišnjeg kulturnog poslenika. Rođen u Subotici 1947. godine, Miković je svoj profesionalni i stvaralački vek vezao za grad u kojem je odrastao i delovao. Bio je jedan od osnivača Radio Subotice, novinar, urednik i glavni i odgovorni urednik programa, potom urednik književnog časopisa „Rukovet“ i izdavačke delatnosti „Subotičkih novina“, kao i njihov dugogodišnji direktor. Nakon toga bio je glavni urednik časopisa „Klasje naših ravni“, a od 2005. godine do odlaska u penziju urednik izdavačke delatnosti novinsko-izdavačke ustanove „Hrvatska riječ“. Tokom više od tri decenije književnog rada objavio je dvadeset jednu knjigu poezije, eseja, romana, antologija i razgovora. Među njima se izdvajaju zbirke pesama „Ispitivanje izdaje“, „Nered“, „Praznin...

U čitaonici Gradske biblioteke u Subotici, u četvrtak 28. maja, održana je promocija romana „Lipe ne mirišu uvek isto“ pisca Miroslava Vasina. Veče posvećeno ovom značajnom delu savremene srpske književnosti okupilo je brojne ljubitelje pisane reči, književnike, umetnike i poštovaoce stvaralaštva autora. Roman „Lipe ne mirišu uvek isto“ predstavlja Vasinov književni prvenac koji daleko prevazilazi okvir klasične porodične sage, prerastajući u snažno književno svedočanstvo o jednom vremenu, prostoru i ljudima koji su kroz istorijske bure pokušavali da sačuvaju ono najvažnije - ljudskost. U središtu romana nalazi se Čurug, vojvođansko mesto bogate i burne istorije, sa svojim lipama, Tisom, ravnicom i ljudima čije su sudbine oblikovali ratovi, promene država, strahovi, gubici, ali i prijateljstvo, ljubav i vera u čoveka. Kroz priču o porodicama Šovljanski i Čordaš, Miroslav Vasin prikazuje složen odnos Srba i Mađara tokom prve polovine dvadesetog veka kroz intimne ljudske sudbine. Nakon...

Knjižara i antikvarinica Naša priča konkurisala je za sredstva koja Grad Subotica dodeljuje projektima od značaja za kulturni život grada. Odazvala se pozivu Nove Rukoveti da bude izdavač drugog broja, koji je — kao i prvi — imao za cilj da nastavi da neguje ideje za koje se nekada zalagao časopis Rukovet. Iako Rukovet odavno više ne izlazi, verovali smo da Subotica zaslužuje da se u njoj i o njoj ponovo čuje glas autora koji stvaraju danas. Naša knjižara prirodno gravitira svim kulturnim tokovima grada i regiona i nastoji da neguje duh Subotice — njen dijalog, različitosti i stvaralaštvo. Tražili smo sredstva kako bismo mogli da objavljujemo radove subotičkih autora na sva četiri jezika našeg grada, jer je negovanje multikulturalnosti jedan od osnovnih principa našeg rada i vrednost koju smatramo najvećim bogatstvom naše sredine. Obrazloženje koje smo dobili ne doživljavamo kao uvredu. Ne mislimo da smo od vitalnog značaja za kulturni život grada. Ali nas iskreno iznenađuje pomisao da...

Marijana Čanak spada među značajnije savremene prozne autorke čije stvaralaštvo privlači pažnju književne publike i kritike. Afirmisala se zbirkama priča Pramatere i Put od crvene cigle , za koju je dobila nagradu „Voja Čolanović“, kao i romanima Klara, Klarisa i Svetlo trojstvo , u kojima dosledno istražuje teme identiteta, ženskog iskustva, telesnosti i odnosa između ličnog i društvenog. Njena proza prepoznatljiva je po snažnom autorskom izrazu, pomeranju granica i otvaranju prostora za teme koje se u književnosti često prećutkuju ili potiskuju. Kombinujući svakodnevno, intimno i simboličko, Čanak gradi narative koji istovremeno ostaju duboko lični i društveno relevantni. U razgovoru za Novu Rukovet govori o svom putu ka pisanju, nastanku priče, odnosu prema književnosti i izazovima savremenog stvaralaštva. Kako je izgledao Vaš put ka pisanju? Da li pamtite trenutak kada je ono postalo više od potrebe ili navike? Pamtim svoje tajne sveske iz detinjstva. Deda je imao svoju tajnu s...

  Povodom 91. rođendana Matije Molcera (rođ. 9. maja 1935. u Subotici), jednog od najznačajnijih stvaralaca subotičkog kulturnog prostora, podsećamo na studiju Ljiljane Žegarac Tenjović posvećenu njegovom dramskom prvencu „Felsír a nyugalom / Zaplače spokojnost“. Molcer je tokom svog višedecenijskog rada delovao kao pijanista, kompozitor, pesnik, prevodilac, slikar, kritičar i publicista. Muzičko obrazovanje završio je na zagrebačkoj Muzičkoj akademiji, usavršavao se u Italiji i Švajcarskoj, a kao koncertni izvođač nastupao širom nekadašnje Jugoslavije i Evrope, istovremeno ostavljajući dubok trag i u književnom i kulturnom životu Subotice. Drama „Zaplače spokojnost“ nastala je 1971. godine, u vreme Vijetnamskog rata, iz potrebe da se kroz umetnost progovori o zlu, nasilju i moralnom posrnuću čoveka. Podstaknut ratnim zverstvima i iskustvom istorije koja se neprestano ponavlja, Molcer je oblikovao delo čije slike danas deluju gotovo vizionarski, kao anticipacija tragedija i zločina...

Povodom Prvog maja, koji se obeležava ovih dana, otvara se prostor za razmišljanje o tome kako danas razumemo rad. Nekada je ovaj praznik jasno označavao borbu za radnička prava i dostojanstvo rada, dok se danas njegovo značenje sve više pomera ka ličnom iskustvu rada, njegovom smislu, granicama i mestu u svakodnevnom životu.  Upravo u tom pomaku otvara se pitanje: da li rad danas i dalje oblikuje čoveka na isti način kao nekada, ili je njegova uloga postala složenija i manje vidljiva. Praznik rada predstavlja istorijski kondenzat radničkih borbi i normativnih predstava o radu kao društvenoj vrednosti. Međutim, savremene promene u načinu i organizaciji rada postepeno narušavaju stabilnost tog značenja. U uslovima promenjenih ekonomskih i društvenih odnosa, ovaj praznik više ne funkcioniše kao jedinstven simbol.                                                 ...