Tekstovi i poezija

DEZILUZIONIRANI POETSKI SVET MATIJE MOLCERA ILI POTRAGA ZA IZGUBLJENOM DUHOVNOM ZAVIČAJNOŠĆU Matija Molcer (Mathias Molcer, 1935), istaknuti subotički kompozitor, pijanista, muzički pisac i kritičar, pedagog, književnik, prevodilac i slikar, objavio je više knjiga poezije na hrvatskom, mađarskom, nemačkom, srpskom i romskom jeziku. Prve haiku pesme napisao je krajem 60-ih na mađarskom jeziku. Docnije je negovao haiku na nemačkom i hrvatskom jeziku. Njegova prva zbirka haiku pesama na srpskom jeziku "Prolazne zvezde / Passing Stars" objavljena je 2005. godine. Oblik haiku poezije izrazito je japanski oblik umetnosti utemeljen na religijskim i filozofskim osobenostima zen budizma, a nadasve na osobenom doživljaju prirode japanskog pesnika i čoveka japanske kulture. U svojoj glasovitoj istoriji haiku R. H. Blajt (R. H. Blyth), izričući neizrečeni credo japanskih haiku pesnika, piše: "...ljubav prema prirodi je religija, a ta je religija poezija: ove su tri stvari jedna stva...

Nedavna izjava bivšeg predsednika SAD Baraka Obame o odsustvu potvrđenih dokaza o postojanju vanzemaljskog života podstakla me je da se vratim jednom ranije napisanom tekstu i njegovoj osnovnoj tezi: uprkos ogromnoj verovatnoći da inteligentni život postoji u svemiru, čovečanstvo i dalje ne raspolaže nijednim empirijski potvrđenim dokazom o njegovom postojanju. Upravo taj jaz između pretpostavljene verovatnoće i odsustva dokaza predstavlja polaznu tačku jednog od najintrigantnijih pitanja savremene nauke. Veličina, starost svemira i ogroman broj galaksija sa svojim neverovatnim brojem zvezda i planeta, nagoveštava da bi vanzemaljski život trebao da bude uobičajena pojava. Sve nas to navodi na konstataciju da verujemo kako napredne civilizacije moraju postojati. Ipak ovo verovanje deluje logički nekonzistentno sa našim nedostatkom posmatračkih dokaza koje bi ga podržale. S obzirom da nemamo nikakve dokaze o postojanju inteligentnog života van naše planete, postavlja se pitanje, da li je...

Nemački filozof Martin Hajdeger (1889–1976) ukazivao je na to da čovek predstavlja „biće bačeno u svet“: nesigurno, konačno i izloženo stalnoj potrebi za stabilnim orijentirima. U takvoj perspektivi, pokušaji uspostavljanja reda, pa i kroz destruktivne procese, mogu se tumačiti kao reakcija na duboku egzistencijalnu napetost i neizvesnost.  Suprotstavljenosti koje oblikuju ljudsko iskustvo, poput jasnog i nejasnog, poznatog i nepoznatog, imaju dugu intelektualnu istoriju. Različite filozofske i kulturne tradicije prepoznavale su da je ljudska egzistencija obeležena stalnim odnosom prema onome što je razumljivo i onome što ostaje nedovoljno shvaćeno. Čovek deluje unutar ograničenog horizonta znanja, dok veliki deo stvarnosti ostaje izvan njegove neposredne spoznaje. Proces formiranja ličnosti započinje u detinjstvu, kroz postepeno razvijanje samosvesti i sposobnosti tumačenja sveta. Kako se subjekt stabilizuje, stiče relativnu koherentnost i mehanizme za suočavanje sa sopstvenim ogr...